In 1968 werd ik geboren in Den Haag en als opgroeiende kind al merkt ik dat ik veel voelde en waarnam. Ik was graag buiten en voelde me in de natuur en bij dieren het fijnst.

Omdat ik goed kon tekenen en schilderen ging ik naar de kunstacademie. Helaas viel de hardheid in die omgeving me zo tegen dat ik mijn studie niet af kon maken. Het duurde even voordat ik iets vond waar ik weer plezier in had, maar ik woonde een open les dramatherapie bij. Daar werd ik zo enthousiast van dat ik vier jaar later mijn HBO opleiding tot dramatherapeut afrondde en ik ging aan het werk. Tot mijn lichaam me op mijn 29e een halt toeriep.

Er kwamen steeds meer klachten bij. Totdat ik de diagnose ME kreeg, een multi systeem ziekte waarvan de oorzaak en geneeswijze onbekend is. Dit maakte me zelfs angstig en onzeker. Doordat ik toch steeds weer probeerde om aan het werk te gaan kwam er nog eens een zware burn out overheen. En toen belandde ik permanent in bed.

Ik realiseerde me dat ik voortgedreven werd door heel veel overtuigingen en niet mijn hart volgde. Mijn verstand had de overhand gekregen en mijn natuurlijke gevoel was naar de achtergrond geraakt. Ik was niet meer gewend in het moment waar te nemen hoe iets voelde, maar werd gestuurd door dingen uit mijn verleden of zorgen voor de toekomst. Dat zorgde voor enorm veel spanning.

In de natuur en met dieren kon ik al mijn gevoelens oordeelloos toelaten. Dat gaf veel ontspanning. Mijn gedachten werden helder en mijn emoties kwamen tot rust. Mijn intuïtie werd sterker en ik realiseerde me dat ik die heel lang had genegeerd. Ik leerde weer naar mijn lichaam te luisteren. Dat gaf veel meer ruimte en ontspanning.

Om verder gezond te worden verdiepte ik me in de relatie tussen lichaam en geest. Ik bestudeerde verschillende therapie- en behandelvormen, die allemaal uitgaan van het waarnemen van de sensaties in je lichaam. Mindfulness inspireerde me en sloot daar goed op aan. Daarnaast verdiepte ik me uitvoerig in de werking van onze hersenen op het gebied van het verwerken van ervaringen.

Ik realiseerde me dat alles neerkwam op je zenuwstelsel weer naar een neutraalstand te brengen waarin het tot rust komt en herstel optreed. Dat lukte absoluut niet met mijn hoofd, maar wel via het volgen van de signalen in mijn lichaam. Ik ging me steeds beter voelen.

Ook schoten me spontaan antwoorden en oplossingen te binnen voor allerlei vragen of problemen, mijn reflexen werden beter en ik kon veel relaxter met onverwachte tegenslagen omgaan. Ik lag niet langer vierentwintig uur per dag in bed en begon weer dingen leuk te vinden

Mijn therapeutische achtergrond kwam weer naar boven. Ik wilde een methode ontwikkelen waarmee ik ook anderen hiermee wilde helpen zodat zij niet dezelfde lange zoektocht hoefden te ondergaan als ik. Zo is Soamatoc sense ontstaan.Ik heb nu werk dat me gelukkig maakt en mijn nauwkeurig waarnemen is een kwaliteit in mijn werk geworden in plaats van een handicap in het dagelijks leven. Ik ben het grootste deel van mijn dagen in de natuur en nog steeds geniet ik daar enorm van. Ik gun jou of je kind zo’n zelfde omslag en hoop dat mijn methode daar aan bij mag dragen.